Το 1987, πραγματοποιήθηκε στο Αμβούργο ένα παγκόσμιο συνέδριο για την ηλιακή ενέργεια. Το μήνυμα των ειδικών της εποχής: Μετά από περισσότερα από 100 χρόνια έρευνας, ήταν σαφές ότι η ηλιακή ενέργεια ήταν μια καθαρή εναλλακτική λύση σε σχέση με τη συμβατική παραγωγή ενέργειας και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι θεωρούνταν τότε. Αυτή ήταν η αρχική σπίθα και ο λόγος για τον οποίο ο Thomas Rudolph άρχισε να εργάζεται για έναν μηχανικό στο Αμβούργο με ένα μικρό κατάστημα ηλιακής ενέργειας, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1988.
Ο Ρούντολφ εργάστηκε εκεί για οκτώ χρόνια, αρχικά πουλώντας διάφορα προϊόντα, κυρίως χειροποίητα, με ηλιακά πάνελ στο μαγαζί του στην Gärtnerstraße. Ναυτικοί από μακρινές χώρες έρχονταν και αγόραζαν μικρές ηλιακές μονάδες για τις οικογένειές τους σε μέρη χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χρησιμοποιώντας τους μισθούς τους. Η φήμη του καταστήματος εξαπλώθηκε γρήγορα όχι μόνο μεταξύ των ναυτικών, αλλά και μεταξύ των κηπουρών, των ναυτικών και των ιδιοκτητών τροχόσπιτων.
Το 1996, ο Thomas Rudolph πίστευε ότι περισσότεροι άνθρωποι έπρεπε να επωφεληθούν από την ηλιακή τεχνολογία και ότι οι άμεσες πωλήσεις σε τελικούς πελάτες δεν ήταν η καλύτερη προσέγγιση. Η ιδέα του ήταν ότι η ηλιακή τεχνολογία θα έπρεπε να προσφέρεται εκεί που οι άνθρωποι συνήθως αγοράζουν αξεσουάρ για τροχόσπιτα ή ιστιοφόρα. Ωστόσο, ο διευθύνων σύμβουλος της μικρής μηχανικής εταιρείας προτίμησε να επιμείνει στην κύρια δραστηριότητά του και άφησε τον Rudolph να προχωρήσει μετά από οκτώ χρόνια εκπαίδευσης.
Το 1996, σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο Thomas Rudolph ίδρυσε τη SOLARA με τον φίλο και συνάδελφό του Hans Jacobs. Έχοντας μόλις γίνει πατέρας και ωθούμενος από την ιδέα ενός βιώσιμου μέλλοντος με φιλική προς το περιβάλλον και ανεξάντλητη ηλιακή ενέργεια για τα παιδιά αυτού του κόσμου, το κίνητρό του ήταν τεράστιο. «Όταν τα παιδιά μου μεγαλώσουν, τα ηλιακά πάνελ σε ιστιοφόρα, τροχόσπιτα, ακόμη και σπίτια θα πρέπει να είναι συνηθισμένα», ήταν το όραμά του από τότε.

Ο Hans Jacobs (αριστερά) και ο Thomas Rudolph το 1996 μπροστά από το κατάστημα SOLARA με γραφείο και αποθήκη στο Αμβούργο, Eimsbüttel.
Χάρη σε μια πρωτοβουλία για την έναρξη μιας επιχείρησης στο Αμβούργο (HEI), σε αντίστοιχα κρατικά δάνεια και εγγυήσεις, καθώς και στην υποστήριξη της Deutsche Bank, η οποία επίσης πίστευε στο μέλλον της ηλιακής ενέργειας, ιδρύθηκε μια νέα εταιρεία παρά το πολύ μέτριο μετοχικό κεφάλαιο των δύο ιδρυτών. Η SOLARA γεννήθηκε και, κατά την ίδρυσή της, είχε ήδη τον πρώτο της υπάλληλο, τον Frank Heise, πτυχιούχο μηχανικό, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο διευθύνων σύμβουλος της SOLARA στο Αμβούργο το 2014.
Μετά από αρχικές προσπάθειες λειτουργίας της επιχείρησης από το γκαράζ και το σαλόνι του Thomas Rudolph, έγινε σαφές ότι χρειαζόταν ένα κανονικό γραφείο με αποθήκη και, όπως συνήθως, ένα μικρό κατάστημα στο Αμβούργο. Μια κατάλληλη τοποθεσία βρέθηκε γρήγορα στην περιοχή Eimsbüttel του Αμβούργου. Μόλις που μετακόμισαν, προσέλαβαν τη δεύτερη υπάλληλό τους, την Bozena Frejlich. Μέχρι σήμερα, παραμένει η καρδιά και η ψυχή της επεξεργασίας παραγγελιών και είναι γνωστή σε όλους τους πελάτες παγκοσμίως.
Αρχικά, οι ιδρυτές επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στην αγορά σκαφών και τροχόσπιτων στη Γερμανία. Τα δικά τους εκθεσιακά περίπτερα σε όλες τις σχετικές εμπορικές εκθέσεις και η εντατική επαφή με πιθανούς μεταπωλητές οδήγησαν γρήγορα στην προγραμματισμένη επιτυχία. «Ξεπεράσαμε τον σκεπτικισμό γύρω από την ηλιακή ενέργεια και την έλλειψη επίγνωσης των σημαντικών πλεονεκτημάτων της, δίνοντας έμφαση στα οφέλη και όχι στην τεχνολογία», λέει ο Thomas Rudolph. Η εστίαση δεν ήταν στα βατ, τα βολτ και τα αμπέρ, αλλά μάλλον στις πληροφορίες σχετικά με το ποιες ηλεκτρικές συσκευές θα μπορούσαν να τροφοδοτούνται από ηλιακή ενέργεια και για πόσο καιρό. Γεννήθηκε η απλή παρουσίαση της μέσης ημερήσιας απόδοσης (Wh/d) ενός ηλιακού πάνελ. Αυτό διευκόλυνε τη σύνδεση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας των καταναλωτών με την ηλιακή απόδοση. Οι λιανοπωλητές μπορούσαν γρήγορα να προσδιορίσουν τις ανάγκες του πελάτη και στη συνέχεια να προτείνουν το κατάλληλο ηλιακό πάνελ. Αυτή ήταν η σημαντική ανακάλυψη στις πωλήσεις. Πιστοί στο μότο «Κάντε το απλό». Σήμερα, κάποιος θα έλεγε πιθανώς «plug and play».

1997: Πρώτη σειρά SOLARA M για ιστιοφόρα και βοηθήματα πλοήγησης
Τα σωστά προϊόντα ήταν, φυσικά, κρίσιμα. Ακόμα κι αν ο μεταπωλητής μπορούσε να αποδείξει τα οφέλη του ηλιακού συστήματος SOLARA για ιστιοφόρα ή τροχόσπιτα, το πιο σημαντικό μήνυμα ήταν ότι η ηλιακή μονάδα ήταν κατάλληλη. Για παράδειγμα, ο εξειδικευμένος αντιπρόσωπος της SOLARA έπρεπε να αποδεικνύει επανειλημμένα σε δύσπιστους πελάτες ότι το θαλασσινό νερό ή το χαλάζι δεν αποτελούσαν πρόβλημα για τις ηλιακές μονάδες.
Ακόμα και τότε, η SOLARA είχε τις δικές της ιδέες ανάπτυξης, συγκεκριμένες απαιτήσεις και τα υψηλότερα πρότυπα ποιότητας, τα οποία απαιτούσε από τους κατασκευαστές. Αυτό είναι σίγουρα ένα σημαντικό μέρος της πλέον εικοσαετούς επιτυχίας της. Άλλωστε, οι ιδιοκτήτες τροχόσπιτων και οι ιστιοπλόοι ανταλλάσσουν τις εμπειρίες τους και προτείνουν καλά προϊόντα ο ένας στον άλλον.
Μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυσή της, η διοίκηση αποφάσισε να εισέλθει στη διεθνή αγορά, κυρίως εντός της Ευρώπης. Όλες οι πληροφορίες και οι οδηγίες λειτουργίας έπρεπε πλέον να μεταφράζονται στα αγγλικά. Οι συναντήσεις πωλήσεων στην αγγλική γλώσσα, τα διεθνή επαγγελματικά ταξίδια και οι εμπορικές εκθέσεις έγιναν οι νέες προκλήσεις. Φρανκ Χάιζ: «Τότε, χωρίς το ευρώ, απαιτούνταν διαβατήρια και οι διαδικασίες εξαγωγής περιελάμβαναν εκτεταμένη επεξεργασία, μερικές φορές ακόμη και τελωνειακούς δασμούς. Δύσκολα φανταστικά σήμερα με μια κοινή ευρωπαϊκή αγορά».

1999: Υπάλληλοι (π.χ., κάτω σειρά, 4η από αριστερά: Bozena Frejlich· πίσω σειρά, 4η από αριστερά: Frank Heise) και ιδιοκτήτες (αριστερά: Thomas Rudolph· πίσω σειρά, 5ος από αριστερά: Hans Jacobs) της SOLARA κατά τη διάρκεια εταιρικής εκδρομής σε εγκατάσταση παραγωγής στη Γαλλία.
Οι εγκαταστάσεις γρήγορα έγιναν πολύ μικρές και μέχρι το 1999 η εταιρεία μετακόμιζε ξανά, αυτή τη φορά στο Αμβούργο Άλτονα. Μέχρι τότε, η SOLARA απασχολούσε περισσότερα από 12 άτομα και ο κύκλος εργασιών της είχε ανέλθει σε αρκετά εκατομμύρια γερμανικά μάρκα.
Οι υψηλές απαιτήσεις και οι ολοένα και πιο εξειδικευμένες προδιαγραφές για τις διάφορες εφαρμογές που χρησιμοποιούν ηλιακά πάνελ SOLARA κατέστησαν απαραίτητη την εγκατάσταση εσωτερικής παραγωγής. Με την υποστήριξη των προμηθευτών της και του Ralf Hennings, φυσικού από το Wismar που είχε ήδη πολυετή εμπειρία, το εργοστάσιο ηλιακής ενέργειας SOLARA ξεκίνησε την παραγωγή το 2001.

2001: Ο Thomas Rudolph (αριστερά) και ο Ralf Hennigs, Διευθύνοντες Σύμβουλοι της SOLARA Sonnenstromfabrik, επιθεωρούν τα ηλιακά κύτταρα και τις συνδέσεις πριν από την πλαστικοποίηση.
Από τότε και στο εξής, η ανάπτυξη προχώρησε αλματωδώς. Η εταιρεία ξεπέρασε γρήγορα τις δεκάδες εκατομμύρια μονάδες που πούλησε και η SOLARA έγινε ένας από τους πρώτους σημαντικούς παίκτες στην Ευρώπη. Με την έναρξη του «Προγράμματος 100.000 Στέγες», μιας πρωτοβουλίας χρηματοδότησης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 1999, κατασκευάστηκαν επίσης ηλιακές μονάδες για συστήματα συνδεδεμένα στο δίκτυο. Το 2004, ένα εμπορικό περιοδικό όχι μόνο ονόμασε τη SOLARA την καλύτερη μάρκα της χρονιάς, αλλά προμήθευσε επίσης τις ηλιακές μονάδες για την τότε μεγαλύτερη εγκατάσταση ηλιακής ενέργειας σε στέγη στον κόσμο, που κατασκευάστηκε για την BMW στο Ντίνγκολφινγκ της Βαυαρίας.
Η παραγωγή επεκτεινόταν συνεχώς και κορυφώθηκε το 2008 σε ένα ειδικό κτίριο 20.000 τετραγωνικών μέτρων με χωρητικότητα αρκετών εκατοντάδων μεγαβάτ και πάνω από 200 υπαλλήλους στο Βίσμαρ, στις ακτές του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.
Για να διαχειριστεί αυτή την ταχεία ανάπτυξη, η SOLARA ένωσε τις δυνάμεις της με άλλες εταιρείες το 2006 και συγχωνεύτηκε με την εισηγμένη στο χρηματιστήριο CentroSolar Group AG για να σχηματίσει την CentroSolar AG. Αυτή ήταν σίγουρα μια σοφή απόφαση εκείνη την εποχή, δεδομένης της ταχέως αυξανόμενης ζήτησης και των οικονομικά ισχυρών ανταγωνιστών, επιτρέποντας στην εταιρεία να συνεχίσει να λειτουργεί και να επεκτείνει το επιχειρηματικό της μοντέλο παραγωγής και χονδρικής πώλησης με ανταγωνιστικό τρόπο.
Όπως πολλές εταιρείες, η Centrosolar βρέθηκε παγιδευμένη στην καθοδική πορεία της συνδεδεμένης με το δίκτυο ηλιακής ενέργειας βιομηχανίας στη Γερμανία το 2013. Σε απάντηση, η SOLARA διαχωρίστηκε από τον Όμιλο Centrosolar. Με τις εφαρμογές της εκτός δικτύου, όπως για ιστιοφόρα και τροχόσπιτα, αλλά τώρα και για ασυνήθιστα έργα ηλεκτροδότησης στην Αφρική, αποστολές και πολλά άλλα, η SOLARA συνεχίζει να είναι πολύ επιτυχημένη. Με ένα πλήρως ανανεωμένο χαρτοφυλάκιο προϊόντων, η εταιρεία επέστρεψε στα κεντρικά της γραφεία στο Αμβούργο, στην Άλτονα. Με τρεις έμπειρους και παθιασμένους μηχανικούς ηλιακής ενέργειας, τους Frank Heise, Mirko Held και Walter Grauerholz, ως διευθύνοντες εταίρους, η SOLARA βρίσκεται σε καλή θέση για το μέλλον.

Φρανκ Χάιζ
Τα ηλιακά πάνελ SOLARA εξακολουθούν να προέρχονται από το εργοστάσιο ηλιακής ενέργειας στο Βίσμαρ. Το εργοστάσιο έχει πλέον πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας.
Φρανκ Χάιζ: «Η καινοτομία, η ποιότητα και η ανθεκτικότητα παραμένουν σημαντικές για εμάς και μετά από 25 χρόνια ξέρω πώς να το πετύχω αυτό. Πάνω από 20 χρόνια εγγύησης αποτελούν τυπική πρακτική για τη SOLARA από την ίδρυσή της.»
Η SOLARA είναι μια εταιρεία με ιστορία σε αυτόν τον ακόμη νέο κλάδο και χαρακτηρίζεται από συνέπεια παρά τις προηγούμενες αναταραχές.
Το όραμα του ιδρυτή της SOLARA, Thomas Rudolph, πριν από 25 χρόνια – «Όταν τα παιδιά μου μεγαλώσουν, τα ηλιακά πάνελ σε ιστιοφόρα, τροχόσπιτα, ακόμη και σπίτια θα πρέπει να είναι συνηθισμένα» – όπως γνωρίζουμε σήμερα, όχι μόνο έχει γίνει πραγματικότητα, αλλά έχει ξεπεραστεί, με πάνω από ένα εκατομμύριο ηλιακούς συλλέκτες σε στέγες μόνο στη Γερμανία και πολλούς περισσότερους σε ιστιοφόρα και τροχόσπιτα παγκοσμίως. Οι φορείς εκμετάλλευσης ηλιακών πάνελ μπορούν πλέον να παράγουν μια κιλοβατώρα για λιγότερο από 10 σεντς στη Γερμανία. Αυτό είναι πολύ φθηνότερο από τα περίπου 30 σεντς που οι πελάτες συχνά πρέπει να πληρώνουν στις εταιρείες ενέργειας σήμερα.